آیا فرهنگ ایرانی فرهنگ ارباب و رعیتی نیست؟

به ارتباط والدین و فرزند ایرانی دقت کرده اید؟ ارتباط بین فرزندان بزرگتر و کوچکتر چطور؟ شوهر و همسر؟ معلم و شاگرد؟ رئیس و کارمند؟ دولت و ملت؟ آیا در این ارتباط ها یکی بالا دست و دیگری پایین دست نیست؟ آیا این ارتباط طبقاتی باید وجود داشته باشد؟

آیا خانواده ایرانی میشناسید که پدرسالاری یا مادرسالاری نباشد؟ خانواده ای که همه با هم دوستند و همه به حرف هم گوش می دهند و هیچ کس سالار نیست؟ وقتی معلم وارد کلاس می شود شاگرد باید به احترام سرپا بایستد؛ اگر شاگرد هم وارد شد معلم سرپا می ایستد؟ اگر شاگرد دیر بیاید؛ معلم تذکر می دهد، اگر معلم دیر آمد، شاگرد می تواند تذکر دهد؟ اگر تذکرداد معلم ناراحت نمیشود؟  کارمند باید رئیسش را که می بیند خبردار بایستد. البته کارمند هم قبول کرده است که رییس در سطح بالاتری از خود قرار دارد. دولت حق خود می داند که به مردم بگوید چه کنند و چه نکنند و ملت هم قبول کرده که کسی باید بالای سر آنها باشد. چرا در تاریخ ایران همیشه امام ، رهبر یا شاه وجود داشته است؟ آیا به خاطر اجتماع ارباب رعیتی که در آن بزرگ شده ایم نیست؟ با بی احترامی و نافرمانی اشتباه نگیرید. همه باید به هم احترام بگذارند؛ احترام دوطرفه نه یکطرفه. فرزند نباید نافرمانی کند تا پایین دست نباشد؛ بلکه والدین نباید از موضع بالا فرمان بدهند. همچنین من نمی گویم که مدیر و رییس و رهبر نباید وجود داشته باشد من می گویم همه باید در یک سطح باشند با وظایف مختلف. مدیر وظیفه اداره امور دارد و کارمند انجام امور. معلم وظیفه اش با دانش آموز فرق دارد ولی بالاتر از شاگرد نیست. اگر معلمی از تذکر شاگردش ناراحت نشد، آن معلم به تساوی و احترام دوطرفه اعتقاد دارد. رییس ارباب نیست؛ نماینده است، اداره کننده و تنظیم کننده امور است. آیا فقط رییس باید از کارمند گزارش بخواهد؟ اگر کارمندی از رییسش گزارش عملکرد خواست، رییس عصبانی نمی شود؟

 آیا عدالت و دمکراسی را می توان براساس این فرهنگ پیاده سازی کرد؟

ارتباطی که به زعم من در ایران  بالا و پایینی ندارد، ارتباط دو دوست (خصوصا هم جنس) است. آیا دو دوست در عین هم سطحی به هم احترام نمی گذارند؟ حرف هم را گوش نمی کنند؟ در صورت تخلف چگونه با هم برخورد می کنند؟ ای کاش تمام ارتباط هایمان؛ پدر فرزندی، خواهر برادری، زن و شوهری، رییس و کارمندی و ملت و دولت همه ارتباط دوستانه با احترام دوطرفه باشد آنگاه به خودی خود دمکراسی و تساوی را حس می کنیم.