1- مشکل اساسی خیلی از آدما اینه که همیشه اسیر افکار و باورهاشون هستند. و با افکار و باورهایی که بر پایه های درستی هم استوار نیستند و فقط از دیگران شنیدند و در واقع این باورها و عقاید متعلق به دیگران است زندگی می کنند.
2- مشکل بزرگ دیگه، ترس و دلهره از فکر کردن به از دست دادن چیزهایی است که به شکلی برامون عزیز شدند و دوستشون داریم.
مثلاً شخصی که خیلی پدر و مادرش رو دوست داره نمی تونه تصور کنه که این پدر و مادر، پدر و مادر واقعی او نیستند و شاید از پرورشگاه اومده باشه. و حتی اگر پدر و مادر واقعی هم باشند از فکر کردن به اینکه روزی این دو را از دست خواهد داد می ترسه.
در واقع همه به دنبال آرامش فکری هستیم به همین خاطر از فکر کردن می ترسیم.
3- یک دلیل مهم برای ترس از فکر کردن به غلط بودن باورها و اعتقادات، مدل فکریه آدمهاست. شخص با خودش میگه : این دین است که به زندگی من معنا داده – در حالیکه دینش هم ارثیه و بهش ارث رسیده—
شخص تا حالا فکر نکرده که من خودم هم می تونم به زندگیم معنا بدم. ترس از رسیدن به پوچی و بی معنی شدن، مانع فکری بزرگیه.
مدل فکریه دیگه، مدل فکریِ سیاه و سفید هستش. این تفکر اینطوریه که آدمها یا با من هستند و یا علیه من.
شخص چون تا بحال دوستان و اطرافیانش رو براساس اینکه حتماً با او هم عقیده باشند و از این طریق آرامش داشته باشه انتخاب کرده، از این می ترسه که دوستانش رو هم از دست بده.
4- تفکر مثل بقیه بودن: “خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو” این هم باعث میشه که برای همرنگ شدن مصل دیگران باشیم و خود نباشیم.
5- نیاز به مورد تایید بودن و میل به محبوب، باعث میشه که فکری نکنیم که از تایید دیگران خارج بشیم. باز هم با این طرز فکر، خود نیستیم و اونچه که دیگران می خواهند هستیم.
6- نداشتن صداقت و عدم سعی و تلاش کافی برای رسیدن به یک زندگی واقعی و اصیل. چون نمی خواهیم تلاش کنیم که زندگی اصیلی داشته باشیم، مدام به خودمون دروغ میگیم. و خودمون رو توجیه می کنیم.
از خیلی از آدمها وقتی می پرسیم دوست داری در یک کاخ با شکوه زندگی کنی که مال خودت نیست یا اینکه در یک آلونک یا کلبه محقر که متعلق به خوت هستش؛ طرف میگه که من همون آلونک یا کلبه محقر رو انتخاب می کنم. ولی در عمل می بینیم که باورهاش و عقایدش رو بدون اثبات واقعی، از دیگران گرفته و متعلق به خودش نیستند.
7- خیلی وقت ها، فقط می خواهیم یک دلیل برای قبول کردن داشته باشیم. غافل از اینکه ممکن است چند دلیل هم برای قبول نکردن وجود داشته باشه.
8- ویژگیهای روانی اشخاص. مثلاً بعضی ها اصولاً ساده و زود باور هستند. بعضی ها وسواس دارند. بعضی ها جزئیات براشون خیلی مهمه. بعضی ها اصولاً خیلی شکاک هستند و ….
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
از نظر من اگر کسی برای رسیدن به آرامش،صداقت نداشته باشه و سعی و تلاش خودش رو به کار نگیره، هیچ وقت آرامش واقعی نخواهد داشت.

ولی در مورد مطلب شما ، تلنگر، که گفتید “اگر به من گفت تو نادانی که ادرار گاو نمینوشی و باید اینکار را بکنی چون تو گمراهی و نمیفهمی، آنوقت من دیگر برای او احترامی قائل نیستم، چون او به شعور من بی احترامی کرد.” بنظر من اینطور نیست که اگر بگوید شما نادانید چون اینکار رو نمیکنید به عقیده شما بی احترامی کرده. از اول هم من چند بار این نظرم رو گفتم. اگر شما به او بگید به نظر من افراد نادان ادرار مینوشند هم باز ایرادی ندارد. ایراد اونجاست که اگر زورش رسید به شما اجبار کند که بنوش! و الا باید بری زندان باید تنبیه بشی. و یا بر عکس!

ولی خود من به اینجا رسیدم که هیچ معیاری جز خرد جمعی جامعه که در قانون نوشته شده و مصوب متجلی میشود وجود ندارد.

سوال شما:”روش عقلانی کدومه؟”
روش عقلانی، روشی است که در اون حساب سود و زیان شده باشه و در عین حال با توانایی ها، امکانات و شرایط موجود، تا حد قابل قبولی ، مطابقت داشته باشه. در این روش در مقابل از دست دادن یک یا چند چیز، یک یا چند چیز بهتر بدست می آوریم.

سوال شما:”کی تعیین می کنه که جلوی کدوم رو باید گرفت و کدوم رونه؟”
خوب اگر منافع یک جامعه توسط یک گروه در همون جامعه یا یک جامعه دیگر به خطر بیفته ، مردم اون جامعه از حاکمیت می خوان که با یک روش عقلانی جلوی از بین رفتن منافع اون جامعه رو بگیره. و این وظیفه حاکمیت اون جامعه هستش .
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
یک کودک که بدنیا میاد، این دیگران(بیشتر پدر ومادر) هستند که بهش میگن چی خوبه و چی بد. چون خودش خوب و بد رو نمی شناسه. و آنقدر این گفتن ها تکرار میشه تا بچه یاد بگیره و به اصطلاح بچه تربیت میشه.و صاحب باورها و اعتقاداتی میشه. اما این کودک همینطور که بزرگ میشه، تمایل داره که نیازها و منافع خودش رو برآورده کنه. حالا هر اعتقادی که مانع و محدود کننده برآورده شدن نیازها و منافع یک شخص باشه، باعث میشه که شخص در درست بودنِ اون باور تردید کنه. پس در این بخشِ فردیِ قضیه، هر شخصی خودش باید بدنبال جواب این سوال باشد که چرا من صاحب این طرز تفکر و اعتقاد هستم؟ و خودش به دنبال دلایل قابل قبولی برای اثبات یا نفی عقیده خودش باشه. دلیل نمیشه که چون دیگران این باور رو قبول دارند، بگیم درسته! شاید دیگران در اشتباه هستند.
گاهی برای راحتی کار الگو برداری می کنیم . آدمها و جوامعی که به مراتب موفق تر از ما هستند و با استانداردهای بالاتری زندگی می کنند رو به عنوان الگو برای پیشرفت انتخاب می کنیم و بررسی می کنیم که روش زندگی اونها چجوریه و چه ویژگی هایی در اونها هست که باعث موفقیت اونها شده. و وقتی اونها رو با خودمون مقایسه می کنیم، شاید به این نتیجه برسیم که باورها و اعتقادات ما اشتباه هستند و باید اصلاحشون کنیم.

ولی چیزی که شما میگید اینه که اگر “عقیده اشتباه دیگران به منافع ما صدمه وارد بشه، خوب باید محدودشون کرد و جلوشون رو گرفت. اگر روش های صلح آمیز جواب نده باید از روش غیر صلح آمیز استفاده کرد. البته روش باید عقلانی باشد.”
خوب، معیار اشتباه یا درست بودنش چیه؟ کی تعیین میکنه که جلوی کدوم رو باید گرفت و کدوم رو نه؟ و روش عقلانی کدومه؟
اینها رو کی تعیین میکنه؟ شما؟ عده ای خاص؟ اکثریت؟ قانون؟
———————————————————–
تلنگر: در تایید و تکمیل نظر شما و HamidApril7:
به نظر من، باورها و اعتقاد افراد تا زمانی که در حوضه شخصیشان هست، قابل احترام هست ولی اگر باور آنها ، به باور من بی احترامی کند، دیگر قابل احترام نیست.
اگر دقت کنید، من در نوشته ام اصلا نه تمسخر کرده ام و نه توهین، عین آنچه تجربه کردم را محترمانه بیان کردم. حتی وقتی از او می پرسیدم خیلی محترمانه پرسیدم.
تا زمانی که او معتقد است که باید ادرار گاو بنوشد، من به باورش احترام می گذارم و اگر نظر من را پرسید، نظر مخالفم را محترمانه بهش میگویم ولی اگر نپرسید نمیگویم!!! ولی اگر به من گفت تو نادانی که ادرار گاو نمینوشی و باید اینکار را بکنی چون تو گمراهی و نمیفهمی، آنوقت من دیگر برای او احترامی قائل نیستم، چون او به شعور من بی احترامی کرد.
بهترین راه سنجیدن درست و غلط بودن باورهایمان این است که به نظر مخالفانمان گوش کنیم، باورمان را به محک نظر مخالف به چالش بکشیم.
جالب اینکه من باور داشتم که “نوشیدن ادرار گاو غلط است” و در اینجا حامد شماره 6 کامنت گذاشته که “در همين ايران ما پيروان زرتشت از ادرار گاو و انسان برای تطهير و درمان استفاده می کردند.”
من جستجویی در اینترنت کردم و دیدم که ادرار درمانی Urine Therapy وجود داره و آقا حامد بی ربط نمیگه. البته در Wikipedia گفته که بعضی دکترها میگن برای سرطان خوب هست و بعضی میگن ممکن هست ضرر داشته باشه.
و همچنین گفته که هیچ تحقیقات علمی آنرا تایید نکرده سود یا ضررش را! منابعی هم که هست بیشتر مربوط به هندوهای معتقد به این هستند مانند مسلمانانی که میگویند گوشت خوک ضرر داره!
به هر حال اگر من این سوال را مطرح نمیکردم و حامد هم نظر مخالف نمیداد و من هم بدون تامل رد می کردم، الان این را نمیدانستم.
نظر مخالف حامد عزیز باعث شد تا در این مورد بیشتر بدانم.

http://malekiyan.blogfa.com/post-43.aspx